زنان خاورمیانه در چنبره طالبان وطنی و طالبان افغانستانی!

چند صباحیست که در زیر رگبار اخبار ناگوار مدفون شده‌ایم. از روزهای سخت خواهران افغانستانیمان و خانه‌نشینی‌شان و قصه تکراری هجمه‌هایی که در این ۴۳ سال ما را در خود فرو برده است تا رنجهای مردم خوزستان و اعتصابات کارگری کارگران هفت‌تپه و این چند روز اخیر هم فیلمهای لو رفته از شکنجه زندانیان اوین. […]

چند صباحیست که در زیر رگبار اخبار ناگوار مدفون شده‌ایم. از روزهای سخت خواهران افغانستانیمان و خانه‌نشینی‌شان و قصه تکراری هجمه‌هایی که در این ۴۳ سال ما را در خود فرو برده است تا رنجهای مردم خوزستان و اعتصابات کارگری کارگران هفت‌تپه و این چند روز اخیر هم فیلمهای لو رفته از شکنجه زندانیان اوین.

 

این اخبار را به علاوه اخبار خشونت خانگی و  قتلهای ناموسی و تنگ‌تر شدن حلقه محاصره زنان با حذف سیستماتیکشان از عرصه عمومی و  طرح صیانت و افزایش مرگ و میر ناشی از سهل‌انگاری مسئولین در واکسیناسیون به‌موقع کرونا و تورم افسار گسیخته و هزاران بدبختی رنگ و وارنگ دیگر که در این بلاد رخ می‌دهد باهم جمع کنیم، چیزی جز وحشت، ناامیدی، افسردگی برایمان به ارمغان نمی‌آورد. نمی‌دانم با این جحم از اخبار فجیع تا چه میزان می‌توان سرپاماندن در این فضای دهشتناک را تاب آورد.

 

از مابهتران جهان اولی‌ها پیشکش جهان دوم و سوم هم توانایی مقابله با این سیل بنیان‌افکن را ندارند. از صدقه سر آقایان ما پیشتاز مرگ و میر کرونا در جهان هستیم. هر روز چون بید برخود می‌لرزیم و در رعب مرگ عزیزانمان به سر بریم و هر روز کارزاری نو امضاء می‌کنیم.

 

تا کی و کجا این تن زخمی مالامال از تیرهای اشقیا را تاب بیاورد فقط خدا عالم است و لاغیر.

اگر هزاران بدخواه از زمین و زمان به ما حمله‌ور می‌شد و قصد نابودی آب و خاکمان را داشت اینگونه کامیاب نمی‌شد و درفش پیروزی را به احتزار در نمی‌آورد و برای دیگری کری نمی‌خواند!

به ولله که با این تدابیر آبدوخیاری شما در اداره امور مملکت چطور ما هنوز نفس می‌کشیم و ادای زنده بودن را در می‌آوریم من یکی تویش مانده‌ام!

وقتی در مورد طالبان ایرانی نوشتم دوستی از من گله کرد که چرا برادران غیور ایرانی! را با طالبان مقایسه می‌کنم. مردانی که در برابر دشمن ایستادگی کرده‌اند و اجازه واگذاری یک وجب از خاک سرزمینمان را به متخاصمان ندادند. من خاک پای زنان و مردانی هستم که حمیت کردند و جلوی دشمن خم به ابرو نیاوردند. اما حال به نظر می‌رسد چیزی از خلق و خوی رزمندگان دیروز جز چندستاره بر دوش برادران امروزی‌شان باقی نمانده است. فعلا که ایشان در فکر جمع کردن مال و منال دنیا و زندگی لاکچری برای اهل و عیالشان در خارج از مرزهای این ماتمکده هستند و این ما هستیم که از کشته پشته ساخته‌ایم و فریادمان به هیچ جایی نمی‌رسد! پس مرا عفو کنید که نمی‌توانم هیچ تفاوتی میان طالب وطنی و  طالب افغانستانی کشف کنم!

 

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

طراحی و پشتیبانی : آسان پرداز