Women's job negotiation

چرا زنان در مذاکره درخواست حقوق قدرت چانه‌زنی خود را دست کم می‌گیرند؟

«زنان به فکر کردن در مورد کارشان از نظر ارزش پولی عادت نداده‌اند، بنابراین در حقوق و دستمزد و سایر مذاکرات پولی، مالی، زنان انتظار دارند دیگران ارزش کار آنها و متعاقب آن حقوق آنها را تعیین کنند.»   چند روز پیش که پست دوست عزیزم معصومه نوربخش را خواندم به فکر فرو رفتم.   […]

«زنان به فکر کردن در مورد کارشان از نظر ارزش پولی عادت نداده‌اند، بنابراین در حقوق و دستمزد و سایر مذاکرات پولی، مالی، زنان انتظار دارند دیگران ارزش کار آنها و متعاقب آن حقوق آنها را تعیین کنند.»

 

چند روز پیش که پست دوست عزیزم معصومه نوربخش را خواندم به فکر فرو رفتم.

 

خاطرات چندسال اشتغالم همچون فیلمی درام از جلوی چشمانم گذشت.

در اولین استخدامم، هیچ تعریفی از میزان حقوق و مزایای دریافتی نداشتم. بنابراین ریش و قیچی را به آنها واگذاردم. آنها هم حداقل حقوق (وزارت کار) را تعیین کردند.

 

بعد از چند ماه که چم و خم کار دستم آمد انتظار افزایش حقوق را داشتم اما هنوز جسارت درخواست کردن را در خود نمی‌دیدم.

 

سالها با همین رویه کارم را ادامه دادم؛ و همچنان از دستمزدم ناراضی بود. بخصوص وقتی از گوشه و کنار می‌شنیدم که حقوق سایر همکاران هم رده من ۲۰ الی ۲۵ درصد بیشتر است؛ بیشتر کفری می‌شدم و انگیزه‌ام هر روز رنگ می‌باخت.

عاقبت هم به بهانه‌ای استعفا دادم.

کار دوم را در حیطه‌ای متفاوت شروع کردم. این بار دستاویزم برای عدم درخواست صریح رقم حقوق، بی‌تجربگی در حرفه جدید بود.

تغییر محل کار بعدیم بدلیل مشکلاتی بود که تحریمها بوجود آورد و شرکت را مجبور به تعدیل نیرو کرد. از آنجا به یکی از شرکتهای تابعه منتقل شدیم.

حالا توی بحران بیکاری، همین که کارفرما لطف کرده بود و من را در جایی دیگر پذیرفته بود، خودش جای شکر داشت؛ چرا باید آنقدر نمک‌نشناس باشم که درخواست حقوقی با توجه به مهارتهایم داشته باشم!

داستان سرخوردگیم در مذاکرات شغلی برای خودش سریالی شده بود. با اینکه سه واحد درسی با محوریت «چگونگی مذاکره» را هم پاس کردم، ولی همچنان در مصاحبه‌های شغلی لنگ می‌زدم.

 

تنها چیزی که از آن واحد درسی یاد گرفته بودم زبان بدن بود. با این ترفند نیز میزان حقوق درخواستیم از مبلغی که کارفرما متقبل می‌شد بسیار کمتر بود.

 

بعد از سالها از این شاخه به آن شاخه پریدن خودم را با این عذر که «من زیاد دنبال پول نیستم»؛توجیه می‌کردم.

به کارهای پروژه‌ای روی آوردم که بدلیل کوتاهی مدت قرارداد و عدم بیمه همان حداقل دریافتی را شامل نمی‌شد و کارفرما به راحتی آب خوردن از سرو ته آن می‌زد.

تا اینکه در آخرین شغلم، ترسهایم را کنار گذاشتم و در همان ابتدای کار با کارفرما سنگهایم را واکندم. چند ماه اول را سردواند اما سرانجام حقوقم تکانی خورد.

 

هرچند همچنان از ایده‌آل مورد نظرم فاصله داشت. بخصوص آنکه مسئولیتی که بر روی شانه‌هایم گذاشته شده بود از وظایف مذاکره شده اولیه بیشتر بود.

 

این روزها به این نتیجه رسیده‌ام علاوه بر افزایش مهارت مذاکره باید در جستجوی باورهای فرهنگی که از کودکی به خوردمان داده‌اند باشیم!

مطالب مرتبط

2 پاسخ به “چرا زنان در مذاکره درخواست حقوق قدرت چانه‌زنی خود را دست کم می‌گیرند؟”

  1. Avatar زینب کریمی گفت:

    دستمزد واقعاً عامل انگیزشی مهمی است که متأسفانه بیشتر مواقع راه مذاکرهٔ مؤثر را بلد نیستیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

طراحی و پشتیبانی : آسان پرداز